Door druïde Katrien
Welkom
De poorten van het woud openen zich
Welkom, familie, vrienden en allen die vandaag samen zijn gekomen.
Vandaag staan we niet tussen stenen muren, maar onder de open hemel, omringd door levende bomen. Dat is geen toevallige keuze. Voor de volkeren die wij vandaag onze Gallische voorouders, de Kelten noemen, was een woud veel meer dan een verzameling bomen. Het was een plaats waar de zichtbare en de onzichtbare wereld elkaar ontmoetten.
De Galliërs noemden een heilig bos een nemeton . Een nemeton was geen gebouw dat door mensen werd gemaakt, maar een plaats die al heilig was omdat de natuur er sprak. Daar kwamen mensen samen om verbondenheid te vieren, eden af te leggen, recht te spreken en de goden en de voorouders te eren. De Romeinse schrijvers Julius Caesar en Plinius de Oudere beschrijven hoe heilige bossen een centrale plaats innamen in het leven van de Galliërs.
Hun wereldbeeld noemen wij vandaag animisme . Dat betekent dat de natuur niet werd gezien als iets wat de mens bezit, maar als een levende gemeenschap waarin alles bezield is. De boom, de rivier, de bron, de berg, de dieren en de wind maakten allemaal deel uit van dezelfde levenskracht. De mens stond daar niet boven, maar maakte er zelf deel van uit.
Ook de bomen zelf droegen een bijzondere betekenis.
De eik, in het Gallisch deruos [der-oe-os] , stond voor kracht, duurzaamheid en wijsheid. Het was een boom die generaties kon overleven en zo een symbool werd van standvastigheid.
De taxus, ivos , was verbonden met de eeuwige kringloop van leven, dood en wedergeboorte. Omdat hij uitzonderlijk oud kan worden en telkens opnieuw uitloopt, herinnerde hij mensen eraan dat elk einde ook een nieuw begin in zich draagt.
De berk, betuā [be-tu-la] , was de boom van vernieuwing en een frisse start. Na een bosbrand of storm is zij vaak de eerste die opnieuw verschijnt.
En de hazelaar, collos , werd geassocieerd met kennis, inspiratie en dichterlijke wijsheid. Niet toevallig was zij geliefd bij verhalenvertellers en zieners.
Zelfs het woord druïde vertelt ons hoe belangrijk bomen waren. De meeste taalkundigen leiden het af van het oude Keltische woord [dru-wid-es] . Dru verwijst naar de eik, terwijl wid "weten" of "zien" betekent. Een druïde was dus letterlijk een man of een vrouw die door de natuur zelf was gezegend: iemand met de wijsheid van de eik, een wijze, een bemiddelaar tussen mensen, natuur en het heilige, iemand die de clan leidde in ceremonies, rituelen en grote levensvragen.
Maar, vandaag komen wij niet samen om een oud geloof na te bootsen of een les in geschiedenis te krijgen. Vandaag komen we samen om ons te laten inspireren met de eerbied waarmee onze voorouders naar de natuur keken, want ook voor Willem en Sanne zijn de lessen van onze voorouders veel meer dan verhalen uit het verleden en bomen veel meer dan alleen een deel van het landschap.
Zoals een boom stevige wortels nodig heeft om elke storm te doorstaan, zo zijn zij ook geworteld in hun eigen geschiedenis, hun waarden en alles wat hen gevormd heeft.
Zoals een stam kracht geeft en alles samenhoudt, zo vormt hun liefde de stevige kern waarop zij verder bouwen.
Zoals een bladerdak beschutting biedt tegen zon en regen, zo willen zij voor elkaar een veilige plaats zijn: een thuis waar rust, vertrouwen en warmte mogen wonen.
Zoals de takken zich blijven uitstrekken naar het licht, zonder hun wortels ooit los te laten, zo hopen ook Willem en Sanne samen te blijven groeien, wetend dat elke nieuwe richting voortkomt uit dezelfde diepe verbondenheid.
Laat dit bos daarom niet alleen het decor zijn van deze ceremonie. Laat het ook getuige zijn van de beloftes die straks wordt uitgesproken.
Daarom zitten zij in een cirkel, omringd door takken van bomen en de natuurkrachten. Hoewel er geen historische bron bestaat die bevestigt dat de Kelten of de Galliërs de vier elementen aarde, lucht, vuur en water in hun levensfilosofie vereerden, sluit de moderne druïdische visie mooi aan bij de bijzondere plaats die deze natuurkrachten in onze wereld innemen.
Zo zijn aarde, water en lucht de drie zichtbare werelden die de natuur vertegenwoordigen: het land waarop we wonen, de zee waaruit het leven voortkomt en de lucht als de adem van ons bestaan. Vuur ontstaat uit de ontmoeting van deze drie en heeft als betekenis levenskracht, inspiratie en transformatie maar het vuur is ook de warmte van de haard, van een thuis en de zon als voedingsbron van het leven.
Lieve vrienden en familie, Clan en stam, Welkom op deze mooie dag en op deze ceremonie.
En onthoud!
Waar de wind ruist in het bladerdak, fluisteren de oude krachten hun zegen uit over dit moment.
De heildronk
De beker van het Heilige Woud
In de verhalen die de Romeinen nalaten over de oude Galliërs, lezen we hoe mannen en vrouwen konden erven, bezitten, onderhandelen en soms zelfs hun volk aanvoeren. Koninginnen als Cartimandua en Boudica tonen dat leiderschap niet uitsluitend aan mannen was voorbehouden. De waarde van een mens lag niet enkel in kracht van het lichaam, maar ook in wijsheid, moed en trouw.
Zo staan vandaag Willem en Sanne naast elkaar.
Niet vóór elkaar. Niet achter elkaar. Maar schouder aan schouder.
De Galliërs kenden het woord brictom [brik-tum] : magie of bezwering, een gewijde kracht. Vandaag brengen Willem en Sanne hun eigen brictom [brik-tum] tot leven.
Waar vuur en licht elkaar ontmoeten, ontstaat geen strijd, maar warmte. Waar wortels elkaar raken, groeit één bos.
Waar twee stemmen elkaar beluisteren, ontstaat één lied.
Voordat zij hun geloften uitspreken, heffen zij samen de beker, meer nog, zij heffen samen een liefdesbeker, de Quaich [kweeg], een beker waar je uit drinkt met beide handen; of waar je je geliefde uit laat drinken geeft door de inhoud ervan aan de mond te schenken.
Zoals water sinds mensenheugenis bron is van leven, zo heffen Willem en Sanne vandaag de beker. Niet omdat de oude Galliërs een specifiek ritueel met water kenden, maar omdat stromend water in elke oude cultuur het leven zelf draagt*.* Het water dat zij vandaag drinken is meer dan een gave van de aarde. Het is de stroom van het leven zelf. Zoals beken samenvloeien tot een rivier en rivieren uiteindelijk de zee bereiken, zo vinden ook twee levens hun eigen bedding zonder hun oorsprong te verliezen. Water draagt, voedt en verbindt. Het kent geen rang, geen strijd en geen onderscheid. Het stroomt waar ruimte wordt gemaakt en herinnert ons eraan dat ware kracht niet ligt in overheersen, maar in samen verder stromen.
Op hun samensmelting drinken Willem en Sanne vandaag, tijdens deze heildronk, van het heldere water als symbool van het leven en van het berkensap als teken van een nieuw begin. Iedere slok draagt de kracht van de levenssappen die door de wortels stromen. De ene draagt de kracht van de aarde, de andere de zachtheid van de regen, weer een andere vervult zich met het licht van de zon.
Willem en Sanne,
Zoals ook het water zijn weg vindt door steen en dal, zo moge jullie liefde blijven stromen: helder in tijden van vreugde, krachtig in tijden van beproeving en zacht wanneer het leven om geduld vraagt.
Moge jullie huis gevuld zijn met brictom [brik-tum] , met moed wanneer de storm komt,
met zachtheid wanneer stilte nodig is, met lachen wanneer het leven licht mag zijn.
En zoals de berk elk voorjaar opnieuw ontwaakt, moge ook jullie liefde zich steeds opnieuw vernieuwen.
Sláinte.
Ritueel:
Katrien geeft Willem en Sanne, de Quaich, gevuld met berkensap. Jullie mogen recht staan tegenover elkaar. Willem neemt eerst een slok en schenkt dan berkensap aan Sanne door de beker aan haar mond te zetten.
Daarna neemt Sanne een slok en schenkt berkensap aan Willem door de beker aan zijn mond te zetten.
Geloften
Woorden die wortels worden
Er bestaan geen bewaarde Gallische huwelijksgeloften . In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Romeinen hebben de Galliërs en de Kelten vrijwel geen religieuze of ceremoniële teksten nagelaten. Dat komt omdat de druïden hun kennis mondeling doorgaven en nauwelijks iets opschreven. De Gallische taal kennen we vandaag vooral uit inscripties, munten, votiefstenen en enkele woorden die door Griekse en Romeinse auteurs zijn opgetekend. Wat we wel weten uit de geschriften van klassieke auteurs zoals Julius Caesar, Strabo, Diodorus Siculus over de betekenis van een belofte is dit:
In de Keltische wereld bezat het uitgesproken woord bijzondere kracht. Een belofte was niet zomaar een intentie, maar een handeling die iemand bond aan zijn enepon [eer en reputatie] en aan de gemeenschap. De betrouwbaarheid van iemands woord bepaalde zijn plaats binnen de stam. Ze hechtten groot belang aan trouw aan verwanten, bondgenoten en gastvriendschap. Een eed was daarom niet alleen een afspraak tussen twee mensen, maar een verbintenis die ook door familie, voorouders en de goden werd gehoord.
Willem en Sanne,
Jullie schreven jullie eigen geloftes voor elkaar maar voor ik het woord aan jullie geef, stel ik nog 5 vragen.
Elke vraag bevat oude Gallische of oude Keltische woorden, zorgvuldig geconstrueerd uit oude inscripties zodat de oude woorden uit het verleden, vandaag getuige zijn voor de toekomst.
De inleiding
In de tijd van onze Gallische voorouders werd een belofte niet licht uitgesproken. Het gesproken woord leefde verder dan de adem waarmee het werd uitgesproken. Een eed bond een mens aan zijn eer, aan zijn familie, aan zijn toutā [toe-a-ta], de gemeenschap, en aan de generaties die zouden volgen.
Vandaag treden jullie in diezelfde traditie. Niet door oude woorden letterlijk te herhalen, want die zijn niet bewaard gebleven. Maar door dezelfde geest tot leven te brengen: een belofte die met een open hart wordt uitgesproken en die gedragen wordt door waarheid, trouw en wederzijds respect."
De geloften
Vraag 1 : "Geven jullie je woord, vrij en uit eigen wil?" Antwoord allebei: "Dat geef ik."
Vraag 2: "Beloven jullie naast je geliefde te blijven, in tijden van overvloed en in tijden van schaarste, in de warmte van Samos , de zomer en tijdens de stilte van Giamonios , de winter?" Antwoord allebei: “Dat beloof ik.”
Vraag 3: "Zullen jullie spreken met waarheid, handelen met eer en jullie huis dragen met Nertos , kracht, zodat jullie beiden kunnen groeien?" Antwoord allebei: "Dat zal ik."
Vraag 4: "Willen jij deze liefde niet alleen bewaren voor jezelf, maar ook delen met jullie familie, vrienden en jullie Toutā , de gemeenschap die vandaag getuige is?" Antwoord allebei: "Dat wil ik."
Familie en vrienden, jullie zijn de Toutā, de clan, de stam, de gemeenschap van Willem en Sanne en getuigen van deze belofte. Jullie hooren deze krachtige verklaring van vertrouwen. Nu stel ik een vraag aan jullie en als het antwoord ‘ja’ is, dan mag je na de vraag antwoorden met de zin: “Dat beloven wij”. En vergeet niet dat je deze belofte uitspreekt onder het toeziend oog van de wijze Deruos [eik], de stralende Glano [zon] en de heldere Argaton [maan]. Hier komt de vraag:
Vraag 5: “Beloven jullie Willem, een Mapon [maa-pon] zoon van de stam en Sanne, een Duxtir [doe-ks-tir] dochter van de stam, te steunen bij het nakomen van deze beloftes, hen jullie luisterende oor te schenken, jullie helpende hand en jullie wijze woorden? Antwoord van de stam: “Dat beloven wij.”
De gelofte van Willem en Sanne
Deze teksten zijn door Willen en Sanne geschreven, zij spreken die uit naar elkaar toe met de microfoon.
Afsluiting
Willem en Sanne, Moge jullie woord vandaag sterk zijn. Moge het klinken in de harten van hen die hier aanwezig zijn. Moge de voorouders het horen. Moge de aarde jullie dragen, de hemel over jullie waken en moge iedere nieuwe dag jullie herinneren aan het woord dat jullie vandaag vrijwillig aan elkaar hebben gegeven.
Ringritueel
Jaarringen, de cirkels van tijd en liefde
Vandaag komen verschillende cirkels samen als jaarringen van de oude Eik.
Jullie ontmoetten elkaar op de achtentwintigste van de maand. Elf jaar later staan jullie opnieuw samen aan het begin van een nieuwe levenskring. Niet om opnieuw te beginnen, maar om bewust verder te groeien.
En dat doen jullie op een bijzonder moment in het Keltische jaar. Op de eerste dag van augustus vierden de oude Keltische volkeren Lughnasadh [loeg-na-sat] , het eerste oogstfeest. Het was het moment waarop de eerste vruchten van maanden zorg, geduld en toewijding werden geoogst. Jullie jaren samen voelt als de overgang van de lente naar de
zomer van jullie relatie. De eerste verliefdheid heeft wortel geschoten. Wat ooit een klein zaadje was, is uitgegroeid tot een stevige boom. Vandaag vieren jullie jullie eerste oogst.
In de oude Gallische tradities werden belangrijke eden vaak uitgesproken met de hand op een steen. Zo'n steen werd later bekend als een Oathstone : de Steen van de Belofte. Het woord "steen" klinkt eenvoudig, maar draagt een diepe betekenis. In het Oud-Iers vinden we het woord Lia [LEE-ah] , een steen die verbonden is met verwantschap, recht en bestemming. De beroemde Lia Fáil [LEE-ah-féél] , de Steen van het Lot, stond eeuwenlang op Tara als plaats waar koningen hun eed aflegden. In het Schots-Gaelisch leeft hetzelfde beeld voort in het woord Clach [klach] : steen, drager van herinneringen, getuige van generaties.
Overal waar jullie samen kwamen, vonden jullie stenen. Kleine herinneringen aan wandelingen, getuigen van reizen en ontmoetingen. Geen enkele steen is hetzelfde. Iedere steen draagt de sporen van wind, water en tijd. Over stenen hebben jullie zelf ook nog een verhaal.
Ritueel:
Willem en Sanne vertellen de anekdote van de pinguins, dat ze elkaar ook stenen geven als ze elkaar leuk vinden en delen stenen uit aan de gasten
” Een steen is zoals jullie horen soms veel meer dan zomaar een steen. Sommige pinguïnsoorten brengen een kiezelsteen naar zijn partner. Als deze wordt aanvaard, vormt die mee de basis van gezamenlijke zorg, vertrouwen en een toekomst die we samen willen opbouwen. Hou dit steentje dus mee vast als symbool van onze liefde en vertrouwen in jullie en als herinnering dat een groot verhaal soms begint met iets heel klein”.
Vorig jaar kozen jullie voor de cirkel van de ring als teken van verbondenheid. Vandaag kiezen jullie voor de stevigheid van de steen. Want een steen beweegt nauwelijks, maar bewaart alles, net zoals jullie ringen. Ik heb zo’n bijzondere steen bij me. Hij is niet zo groot maar wel een originele oathstone uit Ierland en op natuurlijke wijze gevormd. Ik ga deze steen in jullie handen leggen voor een ringritueel en wat je doet is het volgende:
Ritueel:
Ringen uitdoen en in je rechterhand houden Met de linkerhanden een kom vormen waar Katrien de oathstone inlegt. De ringen erbij leggen.
Leg de ringen en de steen in jullie handen.
Voel hoe metaal en steen elkaar raken. De ring is een cirkel zonder begin of einde. Maar kijk goed naar jullie ringen. Na een jaar zijn ze niet meer perfect glad. Ze dragen kleine krasjes. Misschien een deukje. Ze zijn veranderd.
Zoals de jaarringen van een oude eik een verhaal vertellen van droge zomers, zachte lentes en stormachtige winters, zo vertellen ook deze ringen het verhaal van jullie leven. Elke kras getuigt van een dag waarop jullie kozen om samen verder te gaan. Elke glans die bleef, herinnert aan de vreugde. Elke kleine beschadiging vertelt niet dat de liefde minder werd, maar dat zij geleefd werd.
Vandaag leggen jullie die ringen op de steen om de belofte opnieuw te bekrachtigen. Jullie liefde groeide stap voor stap.
Eerst was er het water. De stroom van verliefdheid. De emoties die onverwacht kwamen. Daarna kwam de lucht. De woorden waarmee jullie elkaar jullie jawoord gaven. Vervolgens kwam de aarde. De plaats waar jullie samen een thuis bouwden. En vandaag voegen jullie daar nog een vierde laag aan toe. De onzichtbare band die alleen jullie twee kennen.
Mogen jullie ringen blijven groeien in betekenis. Moge deze steen getuige zijn van jullie eed. En moge iedere nieuwe oogst, iedere 1e augustus, die het leven jullie schenkt, jullie liefde telkens opnieuw verdiepen.
Vervolg ritueel:
Leg nu ook de rechterhanden stevig op de Steen van de Belofte. Voel de kracht van de aarde onder jullie. Voel de warmte van elkaars hand. Kijk naar elkaar. En bevestig in stilte wat jullie al lang weten: dat jullie vandaag niet beginnen maar met alles wat geweest is, bewust kiezen om samen verder te gaan.
Vervolg ritueel:
Je mag de rechterhanden van de steen doen. Katrien neemt de steen uit jullie handen Je mag de ringen opnieuw aandoen bij elkaar.
Vervolg ritueel:
Katrien: Nu jullie opnieuw omringd zijn, stel ik voor dat je dat bezegeld met een liefdeskus.
Handfasting
Zegening met de elementen: de krachten die het leven dragen
Vandaag vragen wij niet alleen de mensen rondom dit paar om getuige te zijn.
We vragen ook de oude krachten van de levende wereld. Niet zoals zij ooit letterlijk werden aangeroepen, want daarvan zijn geen woorden bewaard gebleven. Maar in de geest van de Keltische wereld, waarin water, aarde, lucht en vuur het leven droegen. Mogen deze vier krachten aarde of Bitu, Lucht of Nem, Water of Dubron en vuur of Aidos, het handfastingkoord zegenen.
Aarde - Bitu
Zegening door:
Willem en Sanne nodigen Winny en Gee uit het Noorden, die hen- als het element aarde- het
leven, een thuis, voorspoed en standvastigheid gaven. Zij vormden hen, gaven hen wortels en beschermden hun kinderen onder het bladerdak.
Ritueel
Gee strooit een beetje aarde op het koord.
Bitu.
Aarde die draagt. Aarde die voedt. Aarde waarop iedere generatie haar eigen voetsporen achterlaat.
Wij zijn Moeders,
zoals we jullie het leven doorgaven, zo geven wij jullie vandaag ook stevigheid mee.
Moge dit koord de rust binden in een liefde die standhoudt, seizoen na seizoen.
Lucht - Nem
Zegening door:
Willem en Sanne nodigen Lissa en Jolien uit het verre Oosten, die met hen de natuur inademen. Lucht staat voor vrijheid (van samen de natuur intrekken), eerlijkheid (over hoelang het nog wandelen is), nieuwe beginnen en leren (een lichte rugzak meenemen op bivaktochten). Zij zijn vrienden voor het leven en bomen in het levensbos.
Ritueel
Lissa streelt met de veer het koord. Publiek wappert?
Nem.
De adem van de wereld. De wind die ons telkens opnieuw op weg zet.
Moge openheid wonen in jullie woorden, vrijheid in jullie dromen, en vertrouwen in iedere nieuwe horizon.
Zoals de wind vrienden samenbracht, moge dit koord jullie blijven verbinden.
Water - Dubron
Zegening door:
Willem en Sanne nodigen Tom en Imke uit het Westen, zij reizen al sinds de universiteit mee op de stroom van hun leven. Water staat voor intuïtie, emoties (examenstress),rust (na de examens) en verbinding (op TD’s)
Ritueel
Imke druppelt een beetje water op het handfastingkoord.
Dubron.
Water dat stroomt, verbindt, en steeds opnieuw zijn weg vindt.
Mogen vriendschap, nieuwsgierigheid en gezamenlijke groei blijven stromen doorheen alle jaren.
Zoals water nooit ophoudt zijn weg te zoeken, mogen ook jullie elkaar telkens opnieuw vinden Laat dit koord symbool staan voor de eeuwige stroom van geven en nemen.
Vuur - Aidus
Zegening door:
Willem en Sanne nodigen Helena (dat betekent dus blijkbaar fakkel zij ze me) en Eli uit het Zuiden, die samen met hen, met passie om onze getuigen te zijn, levenskracht, gedrevenheid en creativiteit in klank en woord, het leven bezingen.
Ritueel
Eli houdt het handfastingkoord even boven de vlam van de huwelijkskaars.
Aidus.
Niet slechts het vuur dat brandt, maar het vuur dat ontstaat wanneer aarde, water en lucht elkaar ontmoeten.
Moge muziek steeds opnieuw het vuur van vreugde, hoop en liefde aanwakkeren.
Laat dit koord het licht bewaren dat vandaag tussen jullie wordt ontstoken.
Handfastingritueel
Inleiding: Anu Bena:de Band die Blijft
Willem en Sanne,
In de Keltische wereld wordt het leven niet gezien als een rechte lijn. Alles beweegt in cirkels.
De zon. De maan. De seizoenen. Het leven. De dood. En opnieuw het leven.
Vandaag staan jullie tussen twee cirkels. Achter jullie ligt de cirkel van het verleden, alles wat jullie gevormd heeft. Voor jullie ligt de cirkel van de toekomst, de weg die nog niet geschreven is. Nu is er alleen maar dit moment
Willen jullie elkaar de rechterhand en de linkerhand geven?
Een hand is meer dan een lichaamsdeel. Een hand is het teken van vertrouwen. Een hand dat gegeven wordt, is een woord dat niet meer teruggenomen wordt.
Zoals ik al zie, gold bij de Galliërs gold trouw als een van de hoogste deugden. Wanneer twee handen elkaar vinden, ontstaat er iets wat met geen oog zichtbaar is. Niet een touw. Niet een knoop. Maar een belofte. Vanaf dat moment draagt ieder een stukje van de ander.
De eerste band, Het Verleden
In het Oud-Gallisch bestaat het woord cintu [cintoe] ****dat "eerste", "oorsprong" of "begin" betekent. Alles heeft een oorsprong.
Ook jullie liefde. Deze eerste band eert alles wat achter jullie ligt. De families. De voorouders. De lessen. De omwegen. Zonder dat verleden zouden jullie hier vandaag niet geworteld staan.
De tweede band, Het Heden
In het Gallisch vinden we het woord bena [bee-na] ****dat "vrouw" betekent, en uiros *[oejie-ros] *****voor "man". Maar vandaag zijn deze woorden niet belangrijk vanwege hun
betekenis. Vandaag zijn jullie bovenal twee mensen die elkaar bewust kiezen. Niet gisteren. Niet morgen. Maar vandaag. Want liefde leeft niet in alleen herinneringen. En ook niet alleen in verwachtingen. Liefde leeft alleen in dit moment.
De derde band, De Toekomst
In het Gallisch vinden we het woord anauo [ana-oe-o] ****dat "ziel" of "levenskracht" benadert die met adem en leven verbonden zijn. Vanaf vandaag ademen jullie samen. De toekomst is geen bestemming. Ze is een pad dat jullie samen zullen bewandelen.
De oneindige knoop
In de vroegmiddeleeuwse Ierse kloosters ontstonden de beroemde eindeloze vlechtpatronen die we kennen uit het Book of Kells en andere insulaire manuscripten. Opvallend is dat deze lijnen geen zichtbaar begin of einde hebben.
Ze herinneren eraan dat alles met elkaar verbonden is. Niet alleen jullie twee. De oneindige knoop herinnert eraan dat liefde een voortdurende beweging is.
De hartjesknoop
Deze knoop wordt vandaag niet gelegd omdat twee harten samensmelten. Want twee mensen hoeven zichzelf niet te verliezen om één te worden. De hartknoop herinnert eraan dat twee harten naast elkaar blijven bestaan, en juist daardoor ruimte maken voor iets nieuws tussen hen. Liefde leeft niet in één hart maar in de ruimte die beide harten samen creëren.
De liefdesknooop
De oude Ierse liefdesknopen bestaan uit twee afzonderlijke lijnen die zich steeds opnieuw om elkaar heen bewegen. Geen van beide overheerst. Geen van beide verdwijnt. Ze dragen elkaar. Zoals de rivier haar oevers nodig heeft. Zoals de boom zijn wortels.
De knoop zegt niet: "Jij bent van mij."
De knoop zegt: "Ik kies ervoor steeds opnieuw met jou verweven te blijven."
De handfasting
Nu worden jullie handen volledig verbonden om zichtbaar te maken wat onzichtbaar al bestaat.
Want het is niet het koord houdt jullie niet bijeen. Dat doet de belofte, iedere dag opnieuw. Op het ritme van de seizoenen, de jaarringen groeiend met de tijd.
De handfastingknoop
De eerste knoop is de vrije wil waarmee je deze band aangaat. De tweede knoop is de bevestiging die je zelf strakker maakt.
Willem en Sanne,
Ik gaf jullie elk een uiteinde.
Kijk elkaar diep in de ogen. Wanneer jullie voelen dat jullie er klaar voor zijn, trek dan de knoop zo stevig mogelijk aan.
De bevestiging
Ik verklaar jullie nu verbonden met de handen door zichtbare en onzichtbare draden. Vergeet nooit dat dit een Heilig Verbond is dat niet zomaar kan verbroken worden.
Proficiat!
Slot
De zegen van het woud
Onze voorouders wisten dat iedere reis een plaats nodig had waar de ziel even tot rust kon komen. Zoals ik vertelde aan het begin van de ceremonie noemden zij zo’n plaats een nemeton . Geen tempel van steen, maar een open plek tussen oude bomen, waar de wereld even stil mocht worden.
Vandaag was dit jullie nemeton .
Hier hebben jullie woorden uitgesproken. Hier hebben jullie elkaar opnieuw gekozen. En nu is het tijd om verder te reizen.
Jullie verhaal begon lang voordat deze dag aanbrak. Toen jullie elkaar leerden kennen als jonge pubers, tijdens de lessen chemie, kon niemand vermoeden welke reis daar zou beginnen. Maar zoals een zaad diep onder de aarde lange tijd onzichtbaar blijft, zo groeide ook tussen jullie iets wat de jaren nodig had om zijn ware vorm te vinden.
Jullie hebben elkaar zien groeien. Jullie zagen elkaar veranderen. Van jeugd naar volwassenheid.
Van de eerste voorzichtige stappen van de lente naar de volle kracht van de zomer. In de Gallische kalender markeert samos [zomer] de tijd waarin de aarde haar rijkdom toont. Niet alles wordt dan al geoogst, maar de belofte ervan is zichtbaar geworden. Zo is ook vandaag. Niet het einde van jullie verhaal. Wel de eerste oogst van alles wat jullie samen hebben opgebouwd.
En zoals iedere oogst gedeeld wordt met de stam, zo draagt jullie liefde verder dan alleen elkaar.
Jullie kiezen ervoor om een veilige plaats te zijn voor de gemeenschap, de toutā. Voor iedereen die warmte, aandacht en een thuis nodig heeft. Jullie kiezen ervoor om zorg te dragen voor de aarde die jullie draagt en haar te eren op alle mogelijke manieren. Want jullie weten, liefde wordt rijker wanneer zij gedeeld wordt.
Jullie zijn nog steeds omringd door de vier elementen maar na deze ceremonie krijgen ze een nieuwe betekenis.
Daarstraks dronken jullie samen water uit dezelfde beker om jullie eraan te herinneren dat geen rivier alleen haar weg vindt.
Wanneer jullie straks samen drinken op de receptie, drinken jullie op het leven dat voor jullie ligt.
En iedereen hier aanwezig drinkt mee op jullie geluk, op de vele zomers die nog zullen komen.
Iedere gast ontving een steen. De aarde bewaart herinneringen langer dan mensen dat kunnen. Laat die steen een klein stukje van deze dag bewaren. Neem hem mee naar huis als herinnering aan de belofte waarvan jullie vandaag getuige waren.
De lucht draagt wat mensen niet kunnen vasthouden. Zoals de wind door de bladeren van een nemeton zingt, zo zullen ook de uitgesproken woorden blijven bewegen, lang nadat deze dag voorbij is. Daarom zijn er linten voorzien waar jullie woorden op mogen schrijven: Gelukswensen. Herinneringen van momenten samen.
En wanneer vanavond het vuur wordt ontstoken, verzamelen jullie zoals mensen dat al sinds mensenheugenis doen. Rond het vuur worden verhalen verteld. Wordt brood gedeeld. Wordt vlees bereid. Worden bekers geheven. Niet alleen om de honger te stillen, maar om de de gezamenlijke band te voeden.
Want een stam wordt niet gebouwd uit muren maar groeit rondom een gedeelde tafel. Rond gedeelde herinneringen. Rond mensen die elkaars vreugde mee helpen dragen. Iedere lach, iedere maaltijd en ieder glas dat vandaag wordt geheven is een nieuwe draad in het verhaal dat Willem en Sanne samen schrijven.
Ik zou deze ceremonie graag willen afsluiten met de woorden van een oude Ierse zegen die ik herschreef naar jullie verhaal.
Willem en Sanne,
Moge de aarde jullie altijd een plaats geven om thuis te komen. Moge de lucht jullie woorden blijven dragen.
Moge het water jullie steeds opnieuw naar elkaar laten terugvloeien.
Moge het vuur jullie hart blijven verwarmen, in iedere winter en in iedere zomer die nog komen zal.
En moge iedere nieuwe zomer rijker zijn dan de vorige en gevierd worden op 1 augustus.
Willem en Sanne,
Ik nodig jullie uit om te gaan vieren, te gaan feesten en drinken op jullie geluk samen met jullie gasten.
Willem en Sanne vertrekken als eerste richting receptie en de gasten volgen.
Uittrede
De kracht van de clan
Op de tonen van de muziek wandelen jullie naar de plek van de ceremonie. Ik nodig jullie gezelschap uit om jullie te volgen